บทที่ 47 ฉันจะรับผิดชอบเอง

ความสนใจของอรวรรณจดจ่ออยู่กับลลิตา แต่แล้วจู่ๆ เสียงตวาดเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากไม่ไกล

"นังอรวรรณ! นังสารเลว! ไปตายซะเถอะมึง!"

นั่นเป็นเสียงของนรภัทร

อรวรรณหันขวับไปตามต้นเสียงโดยสัญชาตญาณ

ภาพที่เห็นคือเงาร่างหนึ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิด แสงสีเงินวาบสะท้อนเข้าตาจากวัตถุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ